Kabinet-Di Rupo

541. Zoveel dagen zijn er verstreken sinds de verkiezingen voor nieuwe volksvertegenwoordigers in België. Eindelijk kan Yves Leterme gaan beginnen als adjunct-baas bij de OESO. En neemt Elio Di Rupo de werkkamer over van de Vlaamse christendemocraat.

Behalve de eerste minister telt het kabinet-Di Rupo 12 ministers en zes staatssecretarissen. De verdeling is volgens goed Belgisch gebruik gegaan via een federale verdeelsleutel. Voor eenvoudige Hollanders is het allemaal ingewikkeld, hoe de formatie bij onze zuiderburen is gegaan. Het is dan ook onbegrijpelijk voor ons dat het zo lang heeft moeten duren.

Overigens blijft Filip DeWinter gewoon in België. Hij had aangegeven dat als Di Rupo premier zou worden, hij naar Namibië zou emigreren. De omgekeerde wereld: alsof Namibië zit te wachten op een Vlaams politicus, die buitenlanders het liefst het land uit wil hebben.

Goed, wat dat betreft. Laten we maar weer aan het werk gaan. Tijd om iets te doen.

Liefde

Sportjournalist Danny van der Linden brengt een nieuw boek uit: L-O-V-E. Dit boek moet in februari gaan verschijnen. Anders dan zijn eerdere boeken, gaat L-O-V-E niet over sport, maar over de liefde. Dat komt goed uit, in de maand van valentijn.

Laat maar komen, dat boek. Want, ik citeer: Een ontmoeting met een oude vlam, de spanning van een nieuwe vrouw, een verloren liefde niet kunnen vergeten… Het komt allemaal samen in L.O.V.E. Deze bundel met korte verhalen schuwt geen onderwerp en kent hoge pieken en diepe dalen; zoals het de liefde betaamt.

‘No Nonsense, de naakte waarheid; met liefde geschreven in het hart van Nederland en passie voor de echte klassiekers van de jaren ’80 en ’90 zet dit boek je even op een ander spoor…’

Dat belooft dus wat te worden.

Rawagede 2

Vrijdag moet het gaan gebeuren: de Nederlandse ambassadeur in Indonesië gaat namens zijn eigen regering excuses maken. Een diepe buiging en in totaal 180.000 euro neemt de ambassadeur mee. Daarmee voldoet de Nederlandse overheid aan de eis die de rechter drie maanden geleden aan Rutte c.s. gaf.

Ik denk dat dit een goede stap is. Natuurlijk moeten de zaken in het juiste perspectief worden geplaatst. Maar een land met mensenrechten hoog in het vaandel, lijkt me dit een goed gebaar. Ondanks dat het pas na vele decennia gebeurt.

Dylan-schrijver

Met mijn boek 'Gisteren is een herinnering' ben ik toegetreden tot een select gezelschap auteurs. Het is het gezelschap van schrijvers over Bob Dylan. Of nou ja, select gezelschap? Naar verluidt is Dylan één van 's werelds artiesten, waar jaarlijks een stortvloed aan literatuur verschijnt. Dat is dan in de vorm van vertalingen, artikelen in dagbladen en tijdschriften, en dus ook boeken.

Goed, Dylan-schrijvers. Daar zijn er een heleboel van. Alleen al in de Lage Landen. NRC-redacteur Sjoerd de Jong schreef de enige Nederlandstalige biografie “Bob Dylan” (in 1992 uitgegeven, in 2000 herschreven). Dan is daar ook “Bob Dylan in de studio”, het boek waarin de Vlaamse blogger Patrick 'Peerke' Roefflaer alle studio-albums bespreekt. Natuurlijk is daar ook “Bob Dylan in Nederland, 1965 – 1978”. In dat boek gaat de Nederlandse blogger Tom Willems in op de Nederlandse periode van Dylan tot aan diens eerste concert.

Deze lijst is verre van compleet. Daar ben ik me van bewust. Ik kan ook haast niet compleet zijn, zeker niet als ik ook de Engelstalige publicaties wil noemen. Verder zijn er vanzelfsprekend ook publicaties in het Duits, Frans, Spaans, Portugees, en noem maar op.

Hoe val ik dan op, tussen alle andere auteurs die over Dylan schrijven? Ik heb niet de indruk dat de concurrentie moordend is. Dat zou wel het geval zijn geweest, als ik een vergelijkbaar boek had geschreven als Tom Willems of Patrick Roefflaer. Maar dat idee heb ik dus niet.

Mijn boek is anders. Omdat ik in 'Gisteren is een herinnering' beschrijf hoe ik zelf de afgelopen tien jaar met Dylan ben opgetrokken. Op welke manieren Dylan op mijn pad is gekomen. Hoe zijn teksten voor mij zijn gaan spreken. Dat is wat anders dan de studio-albums van His Bobness. Of de periode tot aan het eerste concert van Dylan in Nederland.

Een grote familie van Dylan-liefhebbers gaat me te ver, maar ik ben van mening dat de Dylan-schrijvers elkaar willen aanvullen. Elk vanuit een eigen perspectief, met een eigen geschiedenis, met eigen opvattingen. Op die manier wordt recht gedaan aan Dylan's diamant – elk vlakje heeft een eigen kleur, wat ook weer verschilt met de manier waarop het licht erop schijnt.

De titel van mijn Dylan-boek? 'Gisteren is een herinnering' is een vertaling van 'Yesterday's just a memory'. Dat komt weer uit 'Don't fall apart on me tonight', van Dylan's elpee Infidels uit 1983.

Sinterklaas

Dit weekend wordt door heel Nederland Sinterklaas gevierd. Natuurlijk is het gezellig om eens per jaar, wanneer het koud en donker is, om dan bij elkaar te zitten en cadeautjes te geven. Maar met Sinterklaas moet ik vaak denken aan het lied van Henk Temmink, 'Ik vraag aan Sinterklaas...'

Wanneer komt Sinterklaas met het grote cadeau dat de wereld echt verbeterd? Of maken deze kleine dingen de wereld beter?

Sommige dingen...

Sommige dingen wil je niet weten. Omdat ze misschien vulgair zijn. Zoals dat bericht dat Tatjana Simic met Gerald Joling 'het' zou hebben gedaan. Nou en? Het ontbreekt er nog maar net aan wat precies die twee hebben gedaan. Als het zo was, waarom moet de rest van Nederland dat weten? Zoiets gaat toch niemand iets aan?

Of het feit dat het dochtertje van Jan Smit in het ziekenhuis was opgenomen, maar nu weer thuis is. Dit lijkt me een uitgelezen moment om Jan Smit met rust te laten. Hij zit niet op deze hype te wachten, en ik ook niet. Zijn privéleven gaat mij als 'gewone' burger niet aan.

Ik krijg plaatsvervangende schaamte als ik dit soort verhalen lees.

Gisteren is een herinnering

“Gisteren is een herinnering”. Dat is de titel van mijn tweede boek. Vanaf vandaag is dit boek te bestellen bij mijn uitgever, en uiteraard ook via de boekhandels te bestellen. Anders dan mijn debuut gaat “Gisteren is een herinnering” over één thema: Bob Dylan. Tien jaar geleden verscheen “Love & Theft”, op de dag dat moslim-extremisten de strijd aanbonden tegen het kapitalistische Amerika.

Toen “Uit Zeeland Zeeuwse Laarzen” verscheen, zat ik met Evert in de auto. Hij vroeg me of ik nog eens een boek over Bob Dylan ging schrijven. Die vraag heb ik met ingang van vandaag beantwoord: ja, ik schrijf een boek over Dylan.

Waar gaat “Gisteren is een herinnering” over? Het zijn 'herinneringen' aan mijn tien jaar dat ik Dylan-fan ben. Aan bod komt onder meer mijn eerste Dylan-concert, een bezoek aan het concert van Jakob Dylan, een lied van Dylan wat te maken heeft met mijn periode als teamlid van TijdVoorActie-Heerenveen.

Ook geef ik interpretaties, zoals bij Highway 61 Revisited en Ain't Talkin'.

“Gisteren is een herinnering” is een vertaling van 'Yesterday's just a memory'. Die zin komt weer uit 'Don't fall apart on me tonight' (Infidels, 1983). Het leek me een goede zin om aan te geven waar mijn boek over zou gaan.

Mijn tweede boek. En dat in ruim een half jaar. “Uit Zeeland Zeeuwse laarzen” is een goed debuut, maar “Gisteren is een herinnering” is een beter boek – want dat is natuurlijk de reden dat ik blijf schrijven. Om elke keer nog beter te worden.

Overigens, over “Uit Zeeland Zeeuwse laarzen” gesproken: sinds deze week is er ook een exemplaar via een boekhandel verkocht. Dat biedt perspectief, dat ik als beginnend schrijver in de boekhandel wordt gevraagd.