Koninginnedag 2013

Omdat Leeuwarden van oudsher een hofstad is, besloot ik het belangrijkste gedeelte van de troonswisseling in de stad mee te maken. Voor de daadwerkelijke abdicatie vertrok ik naar de Prinsentuin, een privé-tuin van de Friese stadhouder Willem Frederik van Nassau-Dietz.

In aanloop naar de Prinsentuin, moest ik over de Groeneweg. Deze weg werd voor Koninginnedag omgetoverd tot de vrijmarkt. Op de Groeneweg kreeg ik van een moslim-evangelist een papiertje in handen gedrukt. WaaromIslam.nl. Dit is de consequentie van de vrijheid van godsdienst, waar Willem van Oranje voor heeft gestreden.

In de Prinsentuin was eveneens een vrijmarkt, maar een stuk minder vol dan de Groeneweg. Die overigens ook niet vol was. Op zoek naar een groot scherm. En inderdaad, dat scherm stond er. Naast de halve tempel.

Niet een heel groot scherm, maar groot genoeg om vanaf het terras van de Koperen Tuin te bekijken. Ik was niet de enige, meer mensen namen plaats op het terras. Naast mij zaten drie Duitse meisjes. Wilhelmus van Nassouwe, ben ik van Duitsen bloed.

De abdicatie werd gevolgd door een aantal Leeuwarders. Niet zo veel, ik schat misschien dertig mensen die naar het scherm in de Prinsentuin keken. Het kan zomaar zijn dat op het Wilhelminaplein meer mensen hebben gekeken naar de troonswisseling. Maar dat heb ik niet kunnen zien.

Rustig. Dat was hoe ik de abdicatie heb beleefd in de Prinsentuin. De vrijmarkt – hebben en nog meer hebben – werd belangrijker gevonden.

Net als bij het Stadhouderlijk Hof, tegenover het stadhuis en waartussen een beeld van stadhouder Willem Lodewijk staat. Daar was het druk. Niet dat je er over hoofden kon lopen. Maar wel werd er gehandeld.

Van die hofstad lijkt weinig over, behalve wat verwijzingen naar het Oranje verleden.

Niek

Ik sta te wachten op de bus naar het station. Een meisje loopt naar de halte. Zij kijkt wat verdrietig, terwijl ze een telefoon aan haar oor houdt. Ze vraagt me of bus 50 al is gepasseerd. Ik zeg haar dat dat nog niet is gebeurd. Het meisje lijkt tevreden.

Even later komt bus 19. Het meisje, nog steeds verdrietig en op zoek naar contact met de buitenwereld via de telefoon, vraagt me of deze bus ook naar het station gaan. Ik beantwoord haar vraag positief.

We stappen beiden in. Zij gaat in de bank achter mij zitten.

Ik hoor haar praten. Gaandeweg het gesprek gaat ze meer huilen.

“Niek? Niek?

(…)

Ben jij nu op school?

(…)

Nee, ben nu onder weg naar school. Heb om kwart over twee les.

(…)

Ik heb het weer niet gehaald.

(…)

Ze gaan niet met me verder.

(…)

Dus die stage wordt nu afgeblazen. Ze zoeken naar een ander, in wie ze wel meer vertrouwen hebben.

(…)

Ze zeiden nog wel, dat als ze niemand vinden dat ik dan misschien in september weer terug kan komen. Maar dat risico willen ze niet meer.

(…)

Nee, papa en mama weten het nog niet.

(…)

Ik weet niet hoe het nu moet met mijn kamer.

(…)

Nou, tot zo.”

Tjah, in zeven minuten tussen bushalte en station wordt toch een heel leven verteld. Het meisje heb ik sindsdien niet meer gezien. Maar misschien hoor ik in een volgende zeven minuten nog iets wijzer.

Mickey Jupp - My typewriter

In my study, in the east wing of my castle, on a dusty desk sits my typewriter
And my typewriter sits on my desk every day and night, never makes a sound
My typewriter, everything it does it does it right, because I write it down
It’s grammatically correct, dots its i’s and crosses t’s
It does what it should do each time I press the keys, oh

My typewriter doesn’t hear the rain or feel the cold
Doesn’t know these troubles of mine
My typewriter only tells me what I want to be told
And it tells me in my time
No matter how I’m feeling if I’m happy or I’m blue
It says the words I can’t say to you, oh

My typewriter, my typewriter, my typewriter, my typewriter

My typewriter sits on my desk every day and night
Never makes a sound
My typewriter, everything it does it does it right, aha
Because I write it down
It’s grammatically correct, dots its i’s and crosses t’s
It does what it should do each time I press the keys, oh

My typewriter, my typewriter, my typewriter, my typewriter
My typewriter, my typewriter, my typewriter, my typewriter

My typewriter

Rotondes

Het actualiteitenprogramma EenVandaag had vandaag, zaterdag, een item over rotondes. En dan met name over de kunst en het onderhoud van de rotondes. Rotondes kosten zo’n 1500 euro aan onderhoud. En wie gaat dat betalen, zoete lieve Gerritje?
Het bedrijfsleven uiteraard. Door middel van sponsoring. En dus zijn steeds meer rotondes te huur.

Klinkt redelijk, zo’n win-win-situatie. De gemeente hoeft de rotonde niet zelf te onderhouden. En het bedrijf heeft een gratis reclame-gebied, waar ook nog iedereen naar moet kijken.

Tjah, rotondes.

Ik moest denken aan wijlen Martin Bril. Voor de Volkskrant maakte de columnist een filmpje. De vragen van Martin Bril. In concreto, want zo kennen we Bril, ging het over de rotonde. En de Brilleske vragen.

Maar daar ging het bij EenVandaag niet over.

Daarom zeg ik haal ik het maar aan.

Koningsspelen

Richard Krajicek leidt vandaag de Koningsspelen. Mooi. Dat is aan de voormalige tennisser wel toevertrouwd. Een goed initiatief, om kinderen via deze weg te laten sporten. Geest en lichaam horen in balans te zijn.

Ik merk aan de Kraai dat een maatpak hem nog niet heel lekker zit. Hij moet wennen aan zijn rol als algemeen bestuurder. Maar dat is een kwestie van tijd, dunkt me. Over een aantal jaar zal hij Minister van Sport worden.

Dan hebben we eindelijk weer een vakman aan de top.

Doesburg

Van de week moest ik naar Doesburg. Een stad in de Achterhoek. Provincie Gelderland. Ik reed er heen met de auto. Eerst door de Veluwe. Waar de natuur altijd een mooi tafereel schildert. Je rijdt daar langs de plaatsen die de Biblebelt vormen.

Epe. Vaassen. Terwolde. Dat soort plaatsen.

De Veluwezoom.

Meer richting Doesburg werd mijn aandacht gevestigd op een afslag. De Steeg. Het was niet een naam van een benzinestation. Of van een bosgebied.

De Steeg is een dorp. 1300 inwoners. Iedereen kent elkaar. Maar ik vermoed dat er niets te beleven valt. Hoewel ik er niet ben geweest. Het is meer een verlangen, dat zich in mij heeft gezet. Om nog een keer naar De Steeg af te reizen.

Alternatieve Koningslied

Zondag schreef ik over het alternatieveKoningslied. Mijn voorkeur ging uit naar die van twee Groningse studenten. Maar ik heb een fout gemaakt. De twee studenten zijn geen Groningers, maar zijn Utrechtenaren. En ze heten  Allard Amelink en Huib Verhoeven.

John Ewbank heeft ook een fout gemaakt. Joop van den Ende, de knuffeloom van de musicals, heeft besloten dat wij toch het Koningslied van Ewbank gaan zingen. Geen gedoe met alternatieven, Dries Roelvink of de W van Wilhelmus.

Tjah.