Verontwaardiging

Dit jaar volg ik de bekendmaking van de winnaars van de Nobelprijzen op de voet. Enerzijds omdat ik er de tijd voor heb en het ook leuk vind, anderzijds omdat Bob Dylan genoemd wordt als winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur. Het nuttige met het aangename verenigen.

Maar ik verbaas me er over, met name de prijzen voor de Natuurkunde etc. Afgelopen dinsdag was professor Vincent Icke te gast bij De Wereld Draait Door. Hij babbelde aardig over de winnaars van de Natuurkunde-prijs. Die is toegekend aan een drietal, die zich bezighoudt met het 'uitdijende heelal'.

Bijster interessant, hoewel ik als 'schoenenlapper' geen snars begrijp van deze materie – materie in de zin van het onderwerp, niet het materiaal. Het verhaal gaat mijn verstand te boven.

Maar ik vraag me er een aantal dingen bij af. Wat moeten we met deze informatie over het heelal? Zoekt de mensheid bewijzen voor de oerknal, en wat moeten we met die bewezen theorie? Welk medicijn is met het uitdijende heelal gevonden, waarmee we mensen kunnen genezen van kanker? Hoeveel meter vruchtbare en bewerkbare grond in Afrika hebben we met deze informatie klaargekregen? Welke oorlogen hebben we afgerond met de feiten van het uitdijende heelal? Kortom: wat hebben we hieraan?

Bob Dylan en de Literatuur-Nobelprijs

Morgenmiddag is het zover, dan weet de wereld wie de Nobelprijs voor de Literatuur krijgt. Her en der worden al weddenschappen afgesloten. Iedereen wil van te voren inschatten wie die prestigieuze prijs mee naar huis mag nemen.

Sinds jaar en dag wordt ook Bob Dylan genoemd als één van de kanshebbers. Zijn teksten hebben een hoog literair gehalte. Deze stelling wordt ondersteunt door het eredoctoraat dat Dylan in 2004 kreeg van de Princeton Universaty. En door de Pulitzer Prize, die hij in 2008 ontving.

Dit jaar lijken Dylan's kansen te zijn toegenomen. Morgen begint Dylan aan zijn Europese najaarstour van 2011. Begin november is hij in Scandinavië, mooi in de buurt om de prijs op te halen.

Tegelijk zijn er mensen die zeggen dat het bij Dylan ook (en misschien vooral) om de muziek gaat. En moet je dan een muzikant een literatuurprijs geven? Ik denk dat alle literatuurprijs-weggevers dat punt al voorbij zijn – waarom zou Dylan dan een eredoctoraat en de Pulitzer krijgen?

Wat ik er zelf van vindt? Ik zou het leuk vinden voor Dylan als hij de prijs zou krijgen. Maar de toekenning verandert natuurlijk niets aan Dylan en zijn teksten/muziek. Als Dylan het beeldje niet hoeft op te halen, is hij niet minder dichterlijk.

Of Dylan de prijs verdient? Er zijn geen argumenten om de prijs niét aan hem toe te kennen. Maar ik laat dit graag bij het Zweedse comité. Gelukkig zijn er nog de geheimen van de organisaties.

Verhagen en de PVV

Vorig jaar presenteerde de officieuze partijleider Maxime Verhagen het regeer- en gedoogakkoord aan zijn achterban. Hij was trots op zijn inhoudelijke doel wat hij had bereikt. De onderliggende en onderbelichte kant van het akkoord, was dat het CDA en de VVD aan Nederland wilden laten zien hoe de PVV grote woorden gebruikt, maar dat die partij nauwelijks tot echt regeren komt. Uiteraard namen de twee coalitiepartijen wel hun verantwoordelijkheid in het gat dat de PVV zou laten liggen.

De PVV is geen echte bestuurderspartij en gaat ten onder aan zijn eigen succes. Dat is de reden dat VVD en CDA met de PVV in zee zijn gegaan – onder het mom van wederzijdse verantwoordelijkheden, uiteraard.

Een jaar later hebben VVD en CDA gelijk gekregen. Het bewijs is geleverd dat de PVV grote woorden gebruikt, maar eigenlijk weinig voor elkaar krijgt. Maar tegelijk houden PVV en VVD/CDA elkaar in een houdgreep. Ze durven elkaar niet los te laten. VVD/CDA zijn voor een boel (buitenlandse) zaken afhankelijk van de oppositie – de PVV kan weinig echt voor elkaar krijgen.

Maar waarom gaat het kabinet niet een samenwerking aan met bijvoorbeeld de PvdA? Of een gedoogconstructie met de oppositie-coalitie?

De politiek, een slangenkuil.

Nobelprijzen

Het eerst berichtje vandaag over de Nobelprijs dat ik vandaag las, ging over Bob Dylan. Hij wordt genoemd als kanshebber voor de Literatuur-prijs. Of hij het beeldje ook mag ophalen, wordt donderdag bekend gemaakt. Diezelfde dag begint hij zijn Europese najaarstour, waarbij hij ook Zweden aandoet.

Overigens is het maar de vraag of Dylan zelf afreist naar Malmö voor de prestigieuze prijs. De Pulitzer Prize, die hij drie jaar geleden kreeg, liet hij ophalen door zijn oudste zoon, regisseur Jesse Dylan. En bij de uitreiking van het eredoctoraat, zeven jaar geleden, keek hij 'ongeïnteresseerd', meldden de media toentertijd.

Afijn. Het meest opvallende bericht is van een heel andere orde. Vandaag werd de Nobelprijs voor de Geneeskunde bekend gemaakt. Die is onder meer toegewezen aan een Canadees, Ralph Steinman. Maar die blijkt afgelopen vrijdag te zijn overleden, ondanks een behandeling op basis van zijn eigen onderzoek.

Best pijnlijk, zo lijkt me. Want het kan niet anders, of het nominatie-comité houdt de kanshebbers nauwlettend in de gaten. Zo'n fout dat je een overledene de prijs toekent, in de veronderstelling dat deze nog leeft, is meer dan een bedrijfsfoutje. Zoiets kun je je niet permitteren, als 's werelds belangrijkste prijzenuitdeler.

Daniël Lohues en de Edison

Je kunt zeggen dat Daniël Lohues de echte winnaar is van de 'Edison Popprijs 2011'. Zelf won hij het beeldje in de categorie 'kleinkunst/theater'. De Drent stond de afgelopen maanden in het theater met “Hout Moet”, zijn jongste cd. Maar indirect kreeg Lohues ook een Edison.

Rob de Nijs mocht namelijk het bronzen beeldje ophalen als 'beste mannelijke artiest' vanwege zijn cd “Eindelijk vrij”. En deze cd is geproduceerd door Lohues. Natuurlijk is het de vraag in hoeverre De Nijs zijn prijs zal delen met Lohues. Daar gaat het ook niet om – de morele winnaar lijkt me duidelijk.

Overigens, in de categorie 'kleinkunst/theater' liet Lohues Ernst Jansz achter zich. De laatstgenoemde toert momenteel voor het tweede seizoen door het theater met zijn vertaalde Dylan-teksten. Jansz' Doe Maar-collega Henny Vrienten mocht daarentegen wel een award mee naar huis nemen: de musicalaward voor de muziek (Petticoat).

Voor deze prijzen kan traditioneel gestemd worden door het publiek. De genomineerde met de meeste stemmen, gaat met de prijs naar huis. En toch, ik vraag me af in hoeverre de organisaties niet hun eigen stem erdoor drukken.

Waarom is Daniël Lohues beter in het theater dan Ernst Jansz? Waarom mag Henny Vrienten de award mee naar huis nemen voor de beste musicial-muziek, en niet een collega? Gaat het niet om de voorkeuren van de jury, de organisatie

ChristenUnie Fryslân

Ik sta na afloop van de afsluitende bijeenkomst in de Broederkerk, te genieten in de zon. De Schooldag is ten einde, en ik maak me langzamerhand op voor een barbecue in Dedemsvaart – een reünie van mijn E&R-week.

Op dat moment komt iemand op me af, en lijkt me aan te willen spreken. “Een bekend gezicht uit Heerenveen, als ik me niet vergis,” zegt de man. Ik herken hem, ik heb niet zo lang geleden met hem gepraat. Over politiek, we kennen elkaar via de regionale ChristenUnie-bijeenkomsten.

Hij vraagt me of ik interesse heb om wat binnen de afdeling Fryslân te doen. Om de jongerenafdeling op te zetten. Er zijn wel initiatieven, maar dat hangt voornamelijk samen met enthousiaste studenten. Daar is niets mis mee, maar wat gebeurt er als die studenten weer de provincie verlaten?

Na hierop positief te hebben gereageerd, word ik gevraagd voor een taak in het Friese bestuur. Als contactpersoon met de PerspectieF, de landelijke jongerenorganisatie van de ChristenUnie. Ook hier antwoord ik positief op, waarna ik mijn contactgegevens uitwissel.

Een Schooldag als netwerkmogelijkheid, eigenlijk heel logisch. Ik had nog lang de zomer in de bol.

Schooldag

Vrijdag was ik in Kampen voor de Schooldag van de TU. Een zonovergoten dag, dat wel, maar de sfeer van 'vroeger' was verdwenen. In vroeger tijden liep ik aan de hand van mijn vader door de Broederstraat richting de Broederweg. We konden onze kont niet keren – de straten van Kampen waren overvol, en om de haverklap werden we aangehouden.

“We” is eigenlijk een te groot woord. Met name mijn vader werd aangesproken door (oude) vrienden, bekenden, kennissen, oud-collega's, en meer netwerkers. Als kind vond ik die momenten bijzonder vervelend. We kwamen nooit ergens, en de gesprekken duurden altijd te lang.

Later kantelde die straatgesprekken. Niet meer mijn vader, maar ik werd regelmatig staande gehouden voor een kort gesprek. Mijn vader begreep meer en meer hoe zo'n Schooldag voor mij als kind geweest moet zijn. Voor hem ging het plezier er meer en meer af.

Mijn vaders afwezigheid zal niet voor het teruglopende aantal bezoekers hebben gezorgd. Jammer vind ik het wel, dat er steeds minder mensen zijn. Aan de andere kant biedt dat misschien ook weer kansen. Gelukkig genoeg tijd om daar over na te denken.