Hoogopgeleid

Vooral hoger opgeleiden krijgen geen vast contract. In 2011 daalde het aantal vaste contracten met 97 procent ten opzichte van het jaar ervoor. De tijdelijke contracten van langer dan een jaar zijn daarentegen wel sterk gestegen.

Het past in de trend. Bij een tijdelijk contract hoef je niet je mensen te ontslaan – je hoeft het contract niet te verlengen. Daarbij is het veertig jaar werken bij één baas verleden tijd. Het is gebruikelijk om te switchen na een aantal jaar.

Uiteraard geldt dit niet voor iedereen. Er zullen bedrijven zijn die wel hun werknemers voor onbepaalde tijd willen houden. En werknemers die lang bij hun baas willen blijven.

Foute knipperlicht

Ik heb een hekel aan automobilisten die hun knipperlicht niet gebruiken. Maar wat ik vorige week zag, overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Ik sta bij een kruispunt en ik zie een auto het kruispunt naderen. De bestuurder doet het knipperlicht aan. Naar rechts, voor mij als kijker naar links. Maar de bestuurder slaat links af, dus voor mij naar rechts. Een spiegelbeeld-knipperlicht dus.

Misschien dat die automobilist mijn blog heeft gelezen. En dat hij het verkeerd begrepen heeft. Dat kan natuurlijk maar zo. Grappig vond ik het wel.

Poetin

Vladimir Poetin is opnieuw gekozen tot president van Rusland. Officieel zijn eerste termijn. Dat heeft te maken met de juridische grondslag. Na twee termijnen als staatshoofd (Poetin was dat tussen 2000 en 2008) mag je niet opnieuw herkozen worden. Maar als je na een ambtsperiode opnieuw je verkiesbaar opstelt (zoals Poetin dat heeft gedaan), begin je weer op nul.

Sinds Poetin in 2000 Jeltsin opvolgde, heeft hij de touwtjes stevig in handen. Als premier was hij feitelijk het staatshoofd van Rusland. Medvedev was een touwtjespop van Poetin.

In Europa vinden we het vreemd. Een opvallende manier van politiek bedrijven, waar de westerse democratie weinig mee van doen heeft. Op zich heel begrijpelijk, dat je vanuit je eigen systeem een ander systeem beoordeelt.

Het probleem is dat de politiek in Rusland helemaal opnieuw opgebouwd moet worden. Het dictatoriale systeem bestaat nog steeds, zij het in afgezwakte vorm. Steeds meer komen mensen in opstand, onder leiding van onder andere Gary Kasparov.

Democratisch Rusland kost nog veel tijd. Laten we de Russen die tijd gunnen.

Tentstof

Eindelijk is het magazine gepresenteerd waar maanden aan is gewerkt. TENTSTOF heet het jaarlijkse E&R-tijdschrift. Het is de opvolger van Vuurwerk, het verenigingsblad van onze organisatie.

De eerste reacties waren gisteravond positief. Dat doet me goed. En niet alleen mijzelf, maar de hele redactie die aan dit blad heeft gewerkt. Nu zit het erop, en kunnen we ons weer richten op de projecten waar we in draaien.

Voorjaarsbijeenkomst

Het is vandaag de Springmeeting van E&R. De voorjaarsbijeenkomst, zoals sommigen zeggen – want we wonen immers in Nederland, en wat is er mis met het Nederlands?

Afijn.

Graag vestig ik de aandacht op het programma voor vandaag. Het zijn maar tien minuten, maar rond kwart voor acht wordt het nieuwe E&R-magazine gepresenteerd. De opvolger van de ooit zo onvolprezen VuurwE&Rk. Ik heb daar een bescheiden bijdrage aan geleverd.

Ben erg benieuwd naar de reacties uit het veld. Daarvoor moet ik nog wel een paar uur wachten.

Droom: de onvermijdelijke crash

Ik kijk in een vliegtuigcockpit. Ik hang rechtsboven. In de schuine hoek. Ruben van der Meer is co-piloot. Hij zit rechts, dus het dichtst bij mij. Ruben eet een frikandel speciaal. In zo’n langwerpig bakje van de Smullers. Maar dan blauw geblokt in plaats van rood.

Het vliegtuig stijgt door het grijze wolkendek.

Links van Ruben zit de piloot zelf. Hij is zichtbaar minder ontspannen dan Ruben. Ze weten het allebei: ondanks dat het vliegtuig naar boven gaat, zal die over een aantal minuten naar beneden storten.

“Ik weet niet wat jij gaat doen,” zegt de piloot tegen Ruben, “maar ik spring eruit.” Ruben zegt niets. Hij heeft zijn lach op zijn gezicht gezet.

De piloot duwt zichzelf van zijn stoel af. Met een stevige afzet valt hij richting de oceaan. Met de parachutetas gesloten op zijn rug.

Ruben kijkt niet op of om. Met een Lama-gezicht eet hij onverstoord verder van zijn frikandel.

Complimentendag

Het is vandaag de Nationale Complimentendag. Een initiatief om elkaar meer complimenten te geven. Een dag om er extra bij stil te staan. Want het niet-ontvangen van deze waardering schijnt de belangrijkste reden te zijn voor ontslag, het stoppen van vrijwilligerswerk en het beëindigen van relaties.

Omdat complimenten gratis zijn, wordt er aan deze dag geen geld verdiend. Zegt de organisatie. En waarom zou die bewering onjuist zijn?

Maar wat me dwars blijft zitten is het feit dat er een dag nodig is voor het uitdelen van complimenten. De argumentatie kan ik nog wel volgen. Maar volgens mij gaat het te ver als je vanwege die redenen maar een dag per jaar uitzoekt om je waardering uit te spreken. Alsof je een kerstpakket krijgt van je baas, waarvan je de naam niet eens weet.

Ik ben voorstander van het vaker uitdelen van complimenten. Maar ik ben benieuwd wie er over een half jaar nog complimenten geeft. Of zich er bewust van is om waardering uit te spreken.