Muzikale voorkeur

Hoe zou je muzikale voorkeur ontwikkelen? Welke factoren spelen daarin een rol? Of juist geen rol? Is de muziek uit je jeugd toonaangevend voor je muzieksmaak op latere leeftijd? Het zijn zo wat vragen die bij me opkomen. Zeker na het optreden van CCC Inc., afgelopen zaterdag.

Mijn muzieksmaak is nauwelijks beïnvloed door mijn ouders. Zij kunnen nog net klassiek en rockmuziek uit elkaar houden. Nee, voor de beïnvloeding moet ik bij mijn broers zijn. In mijn vroegste jeugd luisterde ik Queen. Maar dat is ondertussen veranderd. Nu is het Dylan, CCC, Leonard Cohen - dat soort muziek.

Kortom, waar wordt je door beïnvloed in je muzieksmaak? Wie het weet, mag het zeggen.

CCC Inc.

Gisteravond ben ik bij CCC Inc. geweest. De americana-band gaf een optreden in Amersfoort. Het was de derde keer dat ik de band heb zien optreden. CCC is misschien wel de minst gewaardeerde band van eigen bodem. Dat is jammer, want het is een goede band.

Ik kan er veel over zeggen. Maar dan herhaal ik mezelf. Laat dit stukje een opmaat zijn om CCC in de gaten te houden.

De prins en het meisje

Prins Johan-Friso ligt te sterven. Of in ieder geval, hij is in levensgevaar. Na een ski-ongeval is hij in een universitair ziekenhuis in Innsbrück beland. Niet zozeer omdat de Oranjes bij een Zwitserse verzekering zitten. Maar omdat de familie daar op ski-vakantie was.

Voor de koningin natuurlijk een nachtmerrie, om je bloedeigen zoon te zien lijden. Wat zou er door zo'n moeder heen gaan? Ik kan het me niet voorstellen (ben geen moeder), maar toch – ik denk dat je zoiets niet wilt meemaken.

Tegelijk zit Mabel aan het ziekbed van Friso. Zij vormt een mooi onderwerp voor complottheorieën. Dat zij het op een akkoordje heeft gegooid met Klaas Bruinsma en consorten. Als wraak voor alles wat Bruinsma is aangedaan, moet de Koninklijke Familie lijden. Of anders heeft Mabel genoeg van 'de dominee' opgestoken, om zelf een liquidatie te laten uitvoeren.

Misschien. Maar het lijkt me sterk dat Mabel erachter zit. Alsof ze er een voordeel bij heeft. Dat lijkt me niet het geval.

Nu ik het toch over complottheorieën heb, misschien was Friso wel homoseksueel. Hij kende de piste, en wist van de gevaren die er waren. Maar juist dat vormde een mooie omgeving voor een 'ongeval', en nam hij zijn homoseksualiteit mee onder de sneeuw.

Dat zou kunnen. Ik weet het niet.

Laten we hopen en bidden dat Friso gauw weer beter wordt.

Die meisje, ja toch.

De bus is een plek om gesprekken te volgen. Vooral tussen jongeren. Het levert een boel informatie op. Je hoort hoe de onderlinge relaties liggen. Met name de relatie met degene die niet in de bus zit, wordt onder de loep genomen.

Zulke zaken zijn grappig om te horen, maar hebben voor de toevallige luisteraar geen waarde. Want die heeft geen inzicht in wie de gesprekspartners zijn. Wat wel interessant is, is de manier van spreken.

Veel zinnen worden afgesloten met een ‘Ja toch’ of een ‘Je weet toch’. Het is meer een bevestiging van het eigen verhaal dan een vraag.

Wat ook opvalt is het gebruik van het lidwoord ‘die’. Ongeacht het woord dat erop volgt, wordt ‘die’ gebruikt. ‘Die meisje’, ‘die voorbeeld’.

Het is wat met die jeugd. Ja toch.

Aangepaste dienstregeling

De sneeuw en het ijs zijn verdwenen. De kou is uit de lucht. En de Elfstedentocht is opnieuw een winter uitgesteld. Tijd om het gewone leven weer op te pakken.

Dat betekent ook dat de NS weer volgens het eigen spoorboekje rijdt. Geen aangepaste dienstregeling meer, dus. Jammer vind ik dat. Want ik had tijdens de periode van de aangepaste dienstregeling eindelijk het idee dat de NS deed waar ze voor betaald wordt: goede dienst leveren.

Treinen die op tijd reden. Genoeg treinstellen. Geen vertraging in het hele land als één machinist zich heeft verslapen. Dat soort zaken speelden een rol tijdens het winterspoorboekje.

Wat dat betreft had Koning Winter langer mogen regeren in Nederland.

Chimes of freedom

Bob Dylan en de mensenrechten: het blijft een onlosmakelijk geheel. Hoe vaak Dylan ook niet is veranderd van muziekstijl, hij blijft de woordvoerder van de generatie die mensenrechten hoog heeft. Dat beeld is nog maar weer eens bevestigd met de cd Chimes Of Freedom – The Songs of Bob Dylan, Honouring 50 Years of Amnesty International.

De titel van de cd is een verwijzing naar Amnesty, uiteraard. De organisatie begon in de tijd dat Dylan ook begon met zijn carrière. Amnesty en Dylan lopen dus parallel. Qua tijdsduur, Dylan heeft nauwelijks ergens in de maat gelopen.

In 2005 hoorde ik Dylan het lied Chimes Of Freedom spelen. Het was tijdens zijn concert in Ahoy, Rotterdam. De meester zelf speelde in die tijd piano op een keyboard. Chimes Of Freedom was één van de liedjes, die de avond tot een mooie avond maakte. Het maakte indruk op me.

Chimes Of Freedom.

Het carillon der vrijheid.

Mooi.

De tekst.

Far between sundown’s finish an’ midnight’s broken toll

We ducked inside the doorway, thunder crashing

As majestic bells of bolts struck shadows in the sounds

Seeming to be the chimes of freedom flashing

Flashing for the warriors whose strength is not to fight

Flashing for the refugees on the unarmed road of flight

An’ for each an’ ev’ry underdog soldier in the night

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

In the city’s melted furnace, unexpectedly we watched

With faces hidden while the walls were tightening

As the echo of the wedding bells before the blowin’ rain

Dissolved into the bells of the lightning

Tolling for the rebel, tolling for the rake

Tolling for the luckless, the abandoned an’ forsaked

Tolling for the outcast, burnin’ constantly at stake

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

Through the mad mystic hammering of the wild ripping hail

The sky cracked its poems in naked wonder

That the clinging of the church bells blew far into the breeze

Leaving only bells of lightning and its thunder

Striking for the gentle, striking for the kind

Striking for the guardians and protectors of the mind

An’ the unpawned painter behind beyond his rightful time

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

Through the wild cathedral evening the rain unraveled tales

For the disrobed faceless forms of no position

Tolling for the tongues with no place to bring their thoughts

All down in taken-for-granted situations

Tolling for the deaf an’ blind, tolling for the mute

Tolling for the mistreated, mateless mother, the mistitled prostitute

For the misdemeanor outlaw, chased an’ cheated by pursuit

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

Even though a cloud’s white curtain in a far-off corner flashed

An’ the hypnotic splattered mist was slowly lifting

Electric light still struck like arrows, fired but for the ones

Condemned to drift or else be kept from drifting

Tolling for the searching ones, on their speechless, seeking trail

For the lonesome-hearted lovers with too personal a tale

An’ for each unharmful, gentle soul misplaced inside a jail

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

Starry-eyed an’ laughing as I recall when we were caught

Trapped by no track of hours for they hanged suspended

As we listened one last time an’ we watched with one last look

Spellbound an’ swallowed ’til the tolling ended

Tolling for the aching ones whose wounds cannot be nursed

For the countless confused, accused, misused, strung-out ones an’ worse

An’ for every hung-up person in the whole wide universe

An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing

Gefeliciteerd

Beste Tom,

Van harte gefeliciteerd met je blog Bob Dylan in (het) Nederland(s). Vier jaar alweer blog je bijna dagelijks over Bob Dylan.
Je eerste blog plaatste je op 14 februari 2008. Misschien heb je die datum bewust gekozen. De dagdatum is die van de liefde. Een weblog als teken van ‘liefde’. Het zou kunnen, maar de kans is natuurlijk groter dat er geen verband bestaat tussen je blog en Dylan.

Weet je nog dat je vier jaar geleden het blog bent begonnen? Ik kan het me niet herinneren. Ik denk dat het niet veel later was, dat mijn eigen blog werd genoemd door jou. Voor het eerst merkte ik hoe internet daadwerkelijk werkte. Vinden en gevonden worden, het bleek een beproefd concept.
Sinds die tijd hebben we contact. Soms weken niet, en dan weer opeens een aantal dagen achtereen. In mijn boek ‘Gisteren is een herinnering’ noem ik je een Dylan-vriend. Een titel waar je zelf over struikelde. Dat kan ik me voorstellen, maar ik bedoel het minder zwaar dan jij in eerste instantie interpreteerde.
Een Dylan-kennis of Dylan-collega zou meer recht doen aan onze relatie. Het is het overwegen waard. In zekere zin zijn we natuurlijk collega’s. Met Bob Dylan als ‘werkobject’. Zoiets, althans.

Wat is er in die vier jaar gebeurd? Dylan is still alive and kicking. Nog steeds verschijnen er albums van hem. Vorig jaar tekende hij een schrijverscontract bij een uitgeverij. In die vier jaar tijd stond Dylan vier avonden in Nederland. In 2009 drie achtereenvolgende avonden in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Vorig jaar een avond met Mark Knopfler in Ahoy, Rotterdam.
Je schrijft bijna elke dag iets over Dylan. De ene keer nieuwtjes, de andere keer commentaar over Dylan. Altijd vanuit je eigen perspectief. Meer Dylan in huis, meer niet-Dylan uit huis, is je adagium.
Alles wat je doet en leest, leg je aan de meetlat van Dylan. Pas als een artiest of schrijver met Dylan heeft samengewerkt, wordt die interessant. Nog interessanter is de samenwerking an sich. Hoewel natuurlijk niets en niemand kan tippen aan de meester zelf.
Dat is ook altijd mijn pijnpunt geweest bij je blog. Andere artiesten dan Dylan luister je bijna principieel niet. Covers zijn een ramp, omdat ze het niveau van His Bobness niet halen. Zo interpreteer ik je commentaren op de covers.
Vanzelfsprekend is dat je goed recht.

Maar laat ik eerlijk wezen: ik  kijk dagelijks op je blog. Om te kijken naar nieuwtjes in het Nederlandstalig gebied. Over je commentaren op boeken en cd’s. Je maakt me nieuwsgierig naar je mening. Dat doet me deugd. Iemand met verstand van zaken. Dat is duidelijk geworden in je blog, en in je boeken.

Er is veel te zeggen. Hier wilde ik het bij laten.

Laat ik afsluiten met de wens, dat je nog lang door gaat als Dylan-blogger.

Groet,

Frits