Duurzame dinsdag

Het is vandaag 'Duurzame Dinsdag'.

Het zou volledig langs me heen zijn gegaan, ware het niet dat mijn journalisten-agenda deze dag heeft genoteerd. Toch prettig om te weten, dat we vandaag stil staan bij alle duurzame alternatieven in de wereld. Fijn dat een koffertje met die alternatieven wordt aangeboden aan staatssecretaris Henk Bleker.

Ik weet dat ik wat cynisch klink. En zo bedoel ik het helemaal niet. Want het is goed dat we op de alternatieve en duurzame toer gaan. Reductie is niet de heilige oplossing. Met vermindering van het verkeerde, los je het verkeerde nog niet op. In het kader van rentmeesterschap mogen we best iets doen voor de wereld.

Maar toch, om nou voor alles wat je doet een speciale dag uit te roepen...?

Als ik het niet had geweten, zou ik vandaag misschien geschreven hebben over mijn Hema-ontbijt. Of over de E&R-vergadering. Of over het feit, dat twintig jaar geleden Leningrad weer Sint-Petersburg werd. Of dat...

Pensioen

Vandaag zou Freddie Mercury 65 jaar zijn geworden. Hij kon zijn eerste AOW ophalen bij de staat. Maar zijn verhaal is bekend. Bijna op de kop af twintig jaar geleden stierf hij ten gevolge van een verkoudheid. De aids had zijn afweersysteem helemaal afgebroken.

De laatste foto's van Mercury laten een afgetakelde man zien. Hij was niets meer van wat hij ooit was, de man die hele stadions toonladders kon laten zingen. Ook in de laatste clips werd zijn sterk vermagerde lichaam nog wat opgevijzeld. Met wat make-up en lichtvallen. Voor wat het waard is.

Jammer dat Mercury dood is. Hij was één van de meest extravagante en muzikaal-begaafde mensen.

Uitstervend beroep

Toen ik zes jaar geleden koos voor de opleiding Journalistiek, was mijn vader minder enthousiast. Hij was niet teleurgesteld dat ik niet voor het onderwijs koos. Hij maakte zich meer zorgen over mijn toekomst. Rond die tijd was er namelijk een aantal journalisten vermoord. En mijn vader zag de bui natuurlijk al hangen.

Waren het toentertijd met name buitenlandse journalisten, afgelopen zaterdag werd een Vlaamse journalist vermoord. Dat komt dan wel heel dichtbij. Er hoeft maar één gek te zijn, die besluit om je om te brengen, en je bent de pineut.

Ik vraag me af of ik ook een object ben voor zo'n gek. In alle bescheidenheid denk ik van niet. Ik denk dat ik gewoon door kan gaan met mijn schrijverijen. En trouwens, ik denk ook dat Nederland te klein is voor dat soort dingen – maar ja, Vlaanderen is ook niet het grootste gebied ter wereld.

Mocht het me echt te heet onder de voeten worden, zou ik altijd nog kunnen kiezen voor een baan in het onderwijs.

Journalistiek

Met mijn keuze om Journalistiek te gaan studeren, week ik af van de studie- en beroepskeuze van mijn vier broers. Zij zijn op de een of andere manier in het onderwijs terecht gekomen. Zelfs mijn broer Hugo, met de groene vingers, staat nu voor de klas.

Niet dat ik zo recalcitrant ben, maar een baan als leraar of docent heeft me nooit gegrepen. Liever zat ik met mijn neus in een boek. Of had ik een pen in de hand om te schrijven. Dát greep me wel, en was een belangrijk onderdeel in mijn keus voor Journalistiek.

Dat ik naast lezen en schrijven ook het nieuws volgde, was mooi meegenomen voor mijn nieuwe opleiding. Heel erg op mijn plek zat ik de eerste twee jaar nog niet, hoewel ik wel veel leerde. Ik kreeg de draai pas te pakken, toen ik aan het begin van het derde jaar een minor volgde. 'Verhalen', waarbij het journalistieke werk werd losgelaten.

Eindelijk had ik kans om in 'de baas zijn tijd' te doen wat ik het liefste deed: schrijven van fictie, proza en poëzie. Daar was de hele opleiding mij het meest om te doen geweest.

Nu kan ik zeggen dat ik mijn droom heb waargemaakt. Ik mag mezelf auteur noemen. Maar ik ben er nog niet. Wat mij betreft is dit 'slechts' het begin, het startpunt. Waar ik uitkom, zie ik wel.

Voetbal International

René van der Gijp stopt voorlopig met zijn media-optredens. Dat betekent onder meer dat hij niet meer aanschuift bij de uitzendingen van Voetbal International (VI). Reden voor zijn radio-stilte is zijn oververmoeidheid.

Ik vindt Gijpie een aanvulling voor het programma. Iemand die nergens aan gebonden is, en gezellig mee kan praten over het voetbal. Maar gelukkig is daar Johan Derksen nog, de hoofdredacteur van het gelijknamige blad.

Derksen is een man die, vooral op voetbalgebied, altijd goed geïnformeerd is. Als hij iets zegt, dan is dat ook altijd de waarheid. Dat is Derksen te prijzen, daarmee heeft hij een aantal streepjes voor op programma's als RTL Boulevard. Derksen weet het allemaal zeker.

Derksen doet me vaak denken aan een collega van mij bij één van mijn stages. Mijn collega wist ook altijd alles, maar dan over álles – en niet alleen over voetbal. Wanneer je iets wilde weten, moest je die collega vragen. Het was zelfs zo, dat als die collega iets niét wist, dan had hij wel een smoes waarom hij het niet wist en het eigenlijk ook wel weer wist. Dat noem ik arrogante journalistiek.

Of ik bij deze een oproep doe aan journalisten als Johan Derksen? Nee. Een ieder dient zichzelf regelmatig onder zelfreflectie te dwingen.

René van der Gijp stopt voorlopig met zijn media-optredens. Dat betekent onder meer dat hij niet meer aanschuift bij de uitzendingen van Voetbal International (VI). Reden voor zijn radio-stilte is zijn oververmoeidheid.

Ik vindt Gijpie een aanvulling voor het programma. Iemand die nergens aan gebonden is, en gezellig mee kan praten over het voetbal. Maar gelukkig is daar Johan Derksen nog, de hoofdredacteur van het gelijknamige blad.

Derksen is een man die, vooral op voetbalgebied, altijd goed geïnformeerd is. Als hij iets zegt, dan is dat ook altijd de waarheid. Dat is Derksen te prijzen, daarmee heeft hij een aantal streepjes voor op programma's als RTL Boulevard. Derksen weet het allemaal zeker.

Derksen doet me vaak denken aan een collega van mij bij één van mijn stages. Mijn collega wist ook altijd alles, maar dan over álles – en niet alleen over voetbal. Wanneer je iets wilde weten, moest je die collega vragen. Het was zelfs zo, dat als die collega iets niét wist, dan had hij wel een smoes waarom hij het niet wist en het eigenlijk ook wel weer wist. Dat noem ik arrogante journalistiek.

Of ik bij deze een oproep doe aan journalisten als Johan Derksen? Nee. Een ieder dient zichzelf regelmatig onder zelfreflectie te dwingen.

Waltertje

Maandag beginnen de colleges van de hogescholen weer. Traditioneel worden de eerstejaars door een introductie voorbereid op hun nieuwe leven. Ook ik heb ooit meegedaan aan een introductie-week.

Nadat ik me succesvol had ingeschreven voor de opleiding Journalistiek in Zwolle, kreeg ik van studentenvereniging Waltertje een uitnodiging. Of ik mee wilde doen aan de intro, bij geval ook van maandag 29 augustus tot en met donderdag 1 augustus.

In eerste instantie had ik er geen behoefte aan. Wat moet ik daar, tussen al die mensen die ik niet kende? Ik had het idee dat ik me er niet op mijn gemak zou voelen. Introductie, dat staat gelijk aan bier drinken en dom doen – in ieder geval zou het niet iets opleveren. Ik had me al keurig afgemeld bij de organisatie.

Toch heb ik me laten overhalen om wél mee te gaan doen. Je houdt er vrienden aan over, je komt niet koud op school, je kent al mensen, en het is gewoon goed voor je om aan zoiets mee te doen. Dat werd mij aangezegd. Dus ik opnieuw bellen dat ik mij alsnog opgaf.

Inderdaad, ik kende op de eerste schooldag al wat mensen. Na een paar weken had ik echter het idee dat de introductie van Waltertje niet essentieel was. Die eerste dagen trok je makkelijker op met mensen die ook mee waren geweest. Maar dat duurde maar kort, de groep-Introductie mengde zich makkelijk met de groep-Thuisblijvers.

Wat betreft die vrienden, Waltertje was niet noodzakelijk om vriendschappen te ontwikkelen. Sterker nog, mijn vrienden kwamen juist uit de groep van mensen die niet was meegegaan. Ik had dus wat dat betreft gewoon thuis kunnen blijven.

De introductie was overigens geen slechte week hoor. Ik heb me er prima vermaakt, hoewel ik me verbaasde over een aantal dingen. Zoals het bierdoppen verzamelen, een opdracht voor de hele week. Of het gemengde slapen – opvallend, bij het intro-pakket met tijdschriften, was ook een condoom bijgevoegd.

Het bierdrinken viel best mee, hoewel ik zeker op de laatste avond het idee had dat het merendeel van de aanwezigen 's avonds niet meer wist waar ze was.

Goed, Waltertje. Niet dat het slecht was ofzo. Maar ik vond het maar zozo. Het was niet de mooiste week uit mijn leven. Als ik het overgeslagen had, zou ik het niet gemist hebben. Maar dat is spreken met de kennis van nu.

Nieuw leven inblazen

Bij deze blaas ik nieuw leven in een oud blog van mij. En dat is niet zonder reden. Mijn oude blog, gemaakt via Web(-)log.nl, is uit de lucht. Om technische redenen, want de webbeheerders stappen over naar Wordpress. Op zich prima, maar het resulteert in een boel ellende. Als gevolg daarvan ligt de boel dus uit de lucht.

Daar heb ik geen zin in. Reden voor mij om Modern Times voort te zetten op Blogspot. Dit blog heb ik in het voorjaar van 2011 gestart. Doel was toen om het nieuws te becommentariëren. Maar door drukte heb ik Blogspot toen weggezet.

Nu begin ik weer met Blogspot. Als voortzetting dus van Weblog. Misschien spijtig, maar het is soms niet anders.