woensdag 1 augustus 2012

De Olympische Spelen


Bij de Olympische Spelen richt ik mij op de duursporten. Een tijdrit, een hockey-partij, dat soort toernooien. Die wedstrijden waar je de tijd voor moet nemen. Waar je voor moet zitten. Ik verbaas me elke keer over hoe iemand toch leeft voor zijn sport. Om dan nog voor je veertigste met sportpensioen te gaan. De uitzonderingen bevestigen de regel.

Waar ik niets van begrijp, zijn de korte sporten. Schermen en judo, bijvoorbeeld. Wanneer je op het verkeerde moment koffie zet, is het judotoernooi al met de B-finale bezig. Een ochtend en een middag duurt zo'n toernooi. Met op meerdere velden een partij. Een wedstrijdje van vijf minuten, twintig minuten pauze en dan weer aan de bak.

Wat ook opvalt, is het aantal medailles. Een paar honderd medailles van alle kleuren worden uitgedeeld. Je hebt het idee dat iedereen die meedoet aan de Olympiade dan ook zo'n prijs mee naar huis neemt. Maar het aantal Olympiërs is een veelvoud: waren dat niet duizenden?

Ik vind het maar een bijzondere wereld, die van de Olympische Spelen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen