maandag 29 juli 2013

Waarom kan dat nou nooit ‘s gewoon, gewoon?

Daar ben ik weer. Terug in de online-wereld. Tien dagen geleden trok ik me terug. Maar nu is mijn periode voorbij. Dat ik vertrok, had een reden. Niet dat ik het bloggen niet meer trok. Of omdat ik meer tijd wilde besteden aan andere zaken.
Nee, ik was een man met een missie.
Ik was een week in Beerze. Evangeliseren. Mijn jaarlijkse weekje praktisch geloof. De week is bijzonder snel voorbij gegaan. Voor ik er erg in had, liep ik alweer thuis. Terwijl ik het gevoel had diezelfde ochtend pas te zijn vertrokken.
Beerze dus. Een pittoresk dorpje in Overijssel. Waar al misschien bijna veertig jaar een evangelisatieproject staat. Een project waar ik tien jaar aan heb meegedaan. In 2004 draaide ik mijn eerste week.
Thuisgekomen ben ik eerst onder de douche gegaan. En een wasje aangezet. De geur van de tent uit mijn kleding en mijn lichaam halen. Zo’n weekje op de bank slapen in een grote circustent, dat red ik nog wel. Maar bij thuiskomst laat ik graag sommige dingen achter me.
Gistermiddag probeerde ik met de fiets naar de kerk te gaan. Maar dat lukte me niet. Ondanks dat ik graag wilde. Maar het fietsenhok weigerde dienst. Ik kon niet gaan. De Beerzer Week moest ik elders verwerken.
De sleutel kon ik niet meer uit het slot halen. Ik kon niet weg. Uiteindelijk heb ik de reservesleutel bij mijn ouders gehaald. En via mijn huisbaas een sleutelmaker laten komen. Die heeft vandaag het slot vervangen.
Mooi.
Toen ik bij het fietsenhok stond te martelen, moest ik denken aan Daniël Lohues.

Waorum kan dat nou nooit ’s gewoon, gewoon
Mar wat is gewoon
Hoe is hoe ’t heurt
Het is toch ok nie wat
As der nooit wat geks gebeurd
Verrassings goed of slecht
Daor wordt ’t leben leben van
Ik hoop dat ik veur altied
Soms eben zeggen kan
Waorum kan dat nou nooit ’s gewoon, gewoon

En zo is het. Op deze manier is het leven weer in balans. Het geestelijke vanuit  Beerze en het aardse, de praktijk van elke dag in Leeuwarden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen